Haulerwijk

Svetlan Simon: "Blij dat ik nog leef"

Svetlan Simon:

Svetlana Simon (38) is één van de Oekraïense vluchtelingen die in Haulerwijk wordt opgevangen. Voor de oorlog woonde en werkte zij in de hoofdstad Kyiv. Zij had een fulltime baan als marketingmanager bij een bouwbedrijf, maar moest Kyiv verlaten op de dag dat de oorlog begon.

Svetlana vertelt: 'Op 24 februari vertrok ik om 5 uur 's ochtends met een vriend vanuit mijn flat. We hadden snel door dat er iets niet klopte, maar wisten niet wat er aan de hand was. Maar na 20 minuten werd ik al door een andere vriend gebeld die meldde dat de oorlog was uitgebroken. Ik pakte wat kleren en documenten en vertrok. Nu kon het nog. Als de Russen gebouwen beginnen te bombarderen konden we misschien niet meer weg. We wisten niet goed wat te doen of waar we naar toe konden.'

TANKS

'We zijn lopend naar een dorp gegaan zo’n 20 kilometer buiten Kyiv. We dachten daar veilig te zijn, maar na een dag of drie zagen we Russische troepen die vanuit Wit Rusland Oekraïne waren binnengevallen. Toen de troepen het dorp binnenkwamen schoten ze op gebouwen en verwonden en doodden enkele mensen. Wij hadden geluk, omdat ons huis niet aan de hoofdstraat stond. Vanuit ons raam zagen we colonnes met tanks passeren en helikopters en gevechtsvliegtuigen vlogen over. In twee dagen telden we meer dan 400 tanks en ander materieel. We waren erg bang toen de tanks op de huizen in het dorp begonnen te schieten. Vanwege de explosies verstopten we ons in de kelder waar we volledig gekleed sliepen. Elektriciteitsleidingen raakten beschadigd en dus viel de elektriciteit en verwarming uit. Gevolg hiervan was ook dat er geen mobiele communicatie meer mogelijk was en dat we onze telefoons niet meer konden opladen. Toen op een gegeven moment de volgende colonne het dorp binnenkwam en de beschietingen van tanks heel dicht in onze straat waren, besloten we met zeven mensen in twee auto's naar het bos te gaan. Daar hebben we de nacht doorgebracht, maar het was er zó koud. Bovendien was ik bang, gespannen en erg moe. Midden in de nacht, toen de gevechten en bombardementen stopten, keerden we terug naar het dorp, maar we voelden ons er niet meer veilig.'

POLEN

'Samen met vrienden ben ik richting Polen gegaan. We reden door de velden, langs checkpoints en door het bos naar Zhytomyr. Maar twee uur nadat we Zhytomyr waren gepasseerd, werd het gebombardeerd. En dus besloten we verder te reizen naar Lyiv in het westen. Van Lyiv gingen we naar de Poolse grens. Er stond een enorme file, dus het had geen zin om met de auto te gaan. In Polen aangekomen was er veel hulp, maar ik wist niet goed waar ik naar toe kon. Ik vond onderdak voor één nacht met mijn vrienden bij Poolse vrijwilligers. Gewone burgers die naar de grens kwamen en mensen met de auto ophaalden. Nadat we ons hadden geregistreerd bij de politie, gingen we naar Warschau. We brachten daar de nacht door en gingen toen door naar Wroclaw. In een tent werden vluchtelingen geregistreerd, werden vingerafdrukken genomen en foto's gemaakt. Er stond een enorme rij vluchtelingen te wachten. En dus heb ik de vrouw die de foto’s maakte gevraagd of ik haar kon helpen. Ik heb in een paar dagen tijd wel 2500 mensen op de foto gezet en hun verhalen aangehoord. Dat was erg indrukwekkend. De vrouw die ik met fotograferen hielp, bood mij een slaapplek aan. Ik ben daar een paar nachten geweest, maar ik had geen idee hoe lang ik daar kon blijven. Je bent moe, onzeker en het is elke dag afwachten of je voor die nacht een dak boven je hoofd hebt. Daarom besloot ik door te reizen, ging naar het station, waar ik een bus naar Haulerwijk kon nemen.'

MOEDER

Svetlana belt elke dag met haar moeder in Dnipro. Daar was het tot voor kort rustig, maar de laatste dagen en nachten ligt ook deze regio onder vuur. Mijn moeder zegt dat het luchtalarm vaak afgaat. Dat is eng, omdat je nooit weet waar de raketten terecht komen.'

TOEKOMST

Wat de toekomst gaat brengen weet niemand: ‘Iedereen wil natuurlijk graag terug naar Oekraïne. Ik hou van mijn stad, van mijn werk en van mijn land. Maar niemand weet hoe lang het gaat duren. Bovendien weet je niet of je huis veilig is. Mogelijk dat Russen boobytraps en mijnen leggen. Ik ben hier veilig en ben blij dat ik nog leef. Maar ik moet straks wel iets doen. Ik wil mensen helpen. Ook overweeg ik om als marketingmanager bevriende ondernemers in Oekraïne te helpen met het exporteren van hun producten naar de EU. Maar de stress, vitaminegebrek en kou heeft wel een aanslag gedaan op mijn lichaam. Ik ben erg verkouden en wil eerst herstellen. Daarna zien we wel weer verder. Ik wil erg graag de actieve gemeenschap van Haulerwijk en alle mensen die OekraÏners in deze moeilijke tijd helpen, hartelijk bedanken!'

Foto: Sjoerd Weiland

   Terug naar overzicht

Meer nieuws lees je in Maandblad 'Haulerwijk' !
Activiteiten agenda